IP مخفف عبارت «پروتکل اینترنت» (Internet Protocol) است و میتوانید آن را مانند یک آدرس خیابان برای کامپیوترها یا سایر دستگاههای متصل به اینترنت در نظر بگیرید؛ دستگاههایی مانند گوشیهای هوشمند، تبلتها، لپتاپها، دستگاههای هوشمند خانه و چاپگرها. وقتی به اینترنت متصل میشوید، آدرس IP به ارائهدهنده خدمات اینترنت شما کمک میکند اتصال اختصاصی شما را شناسایی کند و برای مثال، هنگام وبگردی، اطلاعات درست را به دستگاه شما ارسال کند. آدرسهای سنتی IPv4 به شکل چهار مجموعه عدد نوشته میشوند که هر مجموعه حداکثر سه رقم دارد و با نقطه از یکدیگر جدا میشوند؛ برای مثال: 192.168.0.1. آدرسهای IP فقط برای اتصال به اینترنت کاربرد ندارند، بلکه برای اتصال دستگاههای مختلف به یک شبکه مشترک در خانه یا محل کار نیز ضروری هستند.
بخش اول آدرس IP مشخص میکند دستگاه به کدام شبکه متصل است و بخشهای بعدی کمک میکنند آن دستگاه از سایر دستگاههای موجود در همان شبکه تشخیص داده شود. آدرسهای IP همچنین میتوانند عمومی یا خصوصی و پویا یا ثابت باشند. وقتی به اینترنت متصل میشوید، روتر شما یک آدرس IP عمومی و پویا دریافت میکند. به آن «پویا» گفته میشود، چون هر بار که یک اتصال جدید برقرار میکنید، ممکن است یک آدرس جدید دریافت کنید. دستگاههایی که به روتر شما متصل هستند، از IPهای خصوصی استفاده میکنند و بسته به نیازشان میتوانند آدرس IP پویا یا ثابت داشته باشند. آدرس IP ثابت بین جلسات اتصال تغییر نمیکند و برای دستگاههایی مانند چاپگرها بسیار مناسب است. به این ترتیب، کامپیوترها و سایر دستگاهها میدانند هر بار که میخواهند چیزی را چاپ کنند، اطلاعات را به کجا ارسال کنند.
انواع مختلف پروتکلهای شبکه چیست؟
پروتکل اینترنت در کنار پروتکلهای شبکه دیگری کار میکند که هرکدام برای کاربردهای متفاوتی مورد استفاده قرار میگیرند. TCP/IP (پروتکل کنترل انتقال/پروتکل اینترنت) برای اتصال دستگاهها به شبکههای عمومی یا خصوصی، مانند اینترنت یا شبکه خانگی، استفاده میشود. IPv4 و IPv6 (نسخههای ۴ و ۶ پروتکل اینترنت) نیز بخشی از TCP/IP هستند و عملکرد مشابهی دارند. از طرف دیگر، UDP (پروتکل دیتاگرام کاربر) برای تماسهای ویدیویی، پخش آنلاین محتوا و بازیهای آنلاین استفاده میشود؛ در حالی که ICMP (پروتکل پیام کنترل اینترنت) خطاهای مربوط به اتصال را گزارش میکند؛ برای مثال زمانی که یک بسته اطلاعاتی نمیتواند به مقصد خود برسد.
خوشبختانه بیشتر افراد هیچوقت نیازی ندارند مستقیماً با آدرسهای IP کار کنند، اما بدون اینکه متوجه باشیم، همه ما هر روز با آنها سروکار داریم. هر بار که به اینترنت متصل میشوید، از آدرسهای IP استفاده میکنید، چون دستگاههای شما دارای آدرس IP هستند و سرورهایی که وبسایتها روی آنها قرار دارند نیز آدرس IP دارند. اما همانطور که برای آدرسهای فیزیکی به جای مختصات GPS از شماره پلاک و نام خیابان استفاده میکنیم، برای اینکه استفاده از آدرسهای IP راحتتر باشد، نامهای دامنهای مانند «acidholic.com» به این آدرسها اختصاص داده میشوند. این کار به کمک سیستم نام دامنه (DNS) امکانپذیر است؛ سیستمی که میتوان آن را نوعی دفترچه تلفن برای وبسایتها در نظر گرفت.
