وقتی صحبت از خودروهای مسابقه‌ای افسانه‌ای می‌شود، نام‌هایی مانند فراری، مک‌لارن و مرسدس معمولاً در ذهن علاقه‌مندان به موتوراسپرت شکل می‌گیرند. بااین‌حال، پورشه نیز در تاریخ مسابقات اتومبیل‌رانی داستان‌های جذابی دارد. یکی از جالب‌ترین آن‌ها به پورشه 718/2 (Porsche 718/2) مربوط می‌شود؛ خودرویی که در ابتدا برای حضور در فرمول یک طراحی نشده بود، اما در سال ۱۹۶۱ میلادی توانست در برابر قدرتمندترین رقبای زمان خود عملکردی چشمگیر داشته باشد.

این خودرو با کسب سه مقام دوم در مسابقات فرمول یک، نقش مهمی در رسیدن پورشه به جایگاه سوم رقابت‌های قهرمانی سازندگان در سال ۱۹۶۱ میلادی ایفا کرد. نکته شگفت‌انگیز اینکه ریشه‌های آن به یک خودروی اسپرت متعلق به چهار سال قبل بازمی‌گشت.

تاریخچه پورشه 718/2؛ از خودروی اسپرت تا مسابقات فرمول یک

داستان پورشه 718/2 از مدل 718 RSK در سال ۱۹۵۷ میلادی آغاز شد. این خودرو در اصل یک ماشین اسپرت مسابقه‌ای دونفره بود و برای رقابت‌های استقامتی توسعه پیدا کرده بود. بااین‌حال، مهندسان پورشه متوجه شدند که طراحی آیرودینامیک بدنه و موتور ۱.۵ لیتری آن می‌تواند برای مسابقات فرمول ۲ نیز مناسب باشد.

در سال ۱۹۵۸ میلادی، پورشه یکی از خودروهای RSK خود را با تغییراتی اساسی به یک خودروی تک‌سرنشین تبدیل کرد. صندلی راننده به مرکز خودرو انتقال یافت و چراغ‌های جلو نیز برای بهبود آیرودینامیک پوشانده شدند.

این خودرو در مسابقه فرمول ۲ پیست ریمز فرانسه، با هدایت ژان بهرا (Jean Behra)، در برابر تیم‌های مطرحی مانند فراری، لوتوس و کوپر قرار گرفت. نتیجه بسیار فراتر از انتظار بود: بهرا با بیش از یک ثانیه اختلاف نسبت به نزدیک‌ترین رقیب، جایگاه نخست خط شروع را به دست آورد و سپس مسابقه را با پیروزی به پایان رساند.

پس از این موفقیت، پورشه توسعه خودرو را ادامه داد و نسخه تک‌سرنشین آن با نام 718/2 شناخته شد. این مدل به یکی از خودروهای موفق فرمول ۲ تبدیل شد.

چگونه پورشه 718/2 وارد فرمول یک شد؟

در پایان سال ۱۹۵۸ میلادی، فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی (FIA) اعلام کرد که قوانین فنی فرمول یک از سال ۱۹۶۱ میلادی با مقررات آن زمان فرمول ۲ هماهنگ خواهد شد.

این تغییر قوانین فرصت مناسبی برای پورشه ایجاد کرد؛ زیرا 718/2 از نظر مشخصات فنی با بسیاری از الزامات جدید مطابقت داشت.

بااین‌حال، پورشه در ابتدا قصد نداشت از این خودرو به‌عنوان نماینده اصلی خود در فرمول یک استفاده کند. این وظیفه به مدل جدیدتر پورشه 787 سپرده شده بود که بر اساس 718/2 توسعه یافته بود، اما فاصله محوری بیشتر و سیستم تعلیق جلوی کاملاً جدیدی داشت.

عملکرد ضعیف 787 در مسابقاتی مانند موناکو و زاندفورت باعث شد پورشه دوباره به سراغ 718/2 برود. خودرویی قدیمی که برخلاف انتظار، توانایی رقابت با بهترین خودروهای فرمول یک را داشت.

عملکرد پورشه 718/2 در فرمول یک ۱۹۶۱

فصل ۱۹۶۱ میلادی یکی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخ مسابقات فرمول یک برای پورشه بود. این شرکت با استفاده از 718/2 توانست در برابر رقبای قدرتمندی مانند فراری و لوتوس رقابت کند.

دن گرنی (Dan Gurney)، راننده آمریکایی تیم پورشه، نقش اصلی را در این موفقیت ایفا کرد. او در سه مسابقه به مقام دوم رسید و در گرندپری فرانسه تنها با اختلاف ۰.۱ ثانیه پیروزی را از دست داد.

گرنی در پایان فصل از نظر امتیاز با استرلینگ ماس (Stirling Moss) برابر شد و در رده‌بندی نهایی رانندگان در جمع سه نفر برتر قرار گرفت. پورشه نیز با عملکرد خودروهای خود، جایگاه سوم قهرمانی سازندگان را پس از فراری و لوتوس به دست آورد.

این نتایج برای خودرویی که اساساً با هدف حضور در فرمول یک ساخته نشده بود، دستاوردی قابل‌توجه محسوب می‌شد.

مشخصات فنی پورشه 718/2

یکی از ویژگی‌های جالب این خودروی مسابقه‌ای، ترکیب وزن پایین، موتور چهارسیلندر تخت و سیستم انتقال قدرت شش‌سرعته آن بود.

مشخصات فنی پورشه 718/2 عبارت‌اند از:

موتور چهارمیل‌سوپاپی این خودرو در دورهای پایین چندان پرقدرت نبود، اما پس از رسیدن دور موتور به ۶۰۰۰ دور در دقیقه عملکرد بهتری نشان می‌داد و در محدوده ۸۰۰۰ دور در دقیقه به اوج توانایی خود می‌رسید.

گیربکس شش‌سرعته دستی نیز از ویژگی‌های قابل‌توجه خودرو بود. نکته جالب دیگر، استفاده از ترمزهای کاسه‌ای بود که با وجود فناوری قدیمی‌تر نسبت به ترمزهای دیسکی، عملکرد قدرتمند و قابل‌کنترلی داشتند.

چرا پورشه 718/2 کمتر از مدل 804 شناخته شده است؟

با وجود موفقیت‌های قابل‌توجه 718/2، بسیاری از علاقه‌مندان به تاریخ فرمول یک، مدل پورشه 804 را بیشتر می‌شناسند.

پورشه 804 در سال ۱۹۶۲ میلادی معرفی شد و به موتور هشت‌سیلندر تخت مجهز بود. دن گرنی با همین خودرو توانست در گرندپری فرانسه به پیروزی برسد؛ نخستین و تا امروز تنها پیروزی پورشه به‌عنوان یک سازنده مستقل در مسابقات قهرمانی جهان فرمول یک.

به همین دلیل، توجه تاریخی بیشتری به مدل 804 معطوف شده است. بااین‌حال، عملکرد 718/2 در فصل ۱۹۶۱ میلادی نشان داد که پورشه حتی با خودرویی قدیمی‌تر و طراحی‌شده برای رقابتی متفاوت نیز می‌تواند در بالاترین سطح موتوراسپرت حضور مؤثری داشته باشد.

جمع‌بندی؛ میراث ماندگار پورشه 718/2

پورشه 718/2 یکی از نمونه‌های جالب مهندسی در تاریخ خودروهای مسابقه‌ای است. این مدل بدون آنکه از ابتدا برای فرمول یک طراحی شده باشد، توانست در فصل ۱۹۶۱ میلادی سه بار به مقام دوم برسد و پورشه را در جایگاه سوم قهرمانی سازندگان قرار دهد.

ترکیب مهندسی هوشمندانه، وزن پایین، آیرودینامیک مناسب و توانایی رانندگان حرفه‌ای باعث شد این خودرو به یکی از مهم‌ترین تک‌سرنشین‌های تاریخ پورشه تبدیل شود؛ خودرویی که شاید به‌اندازه پورشه 804 شهرت نداشته باشد، اما نقش آن در تاریخ حضور این برند آلمانی در فرمول یک انکارناپذیر است.