اگر از خودروهای بنزینی استفاده می‌کنید، احتمالاً آشنایی زیادی با انواع سوخت‌های دیگر موجود در جایگاه‌ها، از جمله گازوئیل (دیزل)، ندارید. هرچند راه‌هایی برای تشخیص بنزین و گازوئیل از روی ظاهر یا بو وجود دارد، اما تفاوت میان انواع مختلف گازوئیل می‌تواند کمی گیج‌کننده باشد. در مورد «دیزل معمولی» و «دیزل پلاس»، تفاوت اصلی به مواد افزودنی موجود در سوخت و کاربرد آن‌ها مربوط می‌شود.
این مواد افزودنی در دیزل پلاس، که با نام «دیزل پریمیوم» (Premium Diesel) نیز شناخته می‌شود، وجود دارند و با هدف بهبود عملکرد موتور و افزایش دوام آن در بلندمدت طراحی شده‌اند. این افزودنی‌ها می‌توانند به روان‌کاری بهتر قطعات داخلی موتور کمک کنند، انژکتورهای سوخت را تمیزتر نگه دارند و روشن شدن موتور در هوای سرد را آسان‌تر کنند. همچنین می‌توانند از تشکیل رسوبات در سیستم سوخت‌رسانی جلوگیری کرده و حتی مصرف سوخت و توان خروجی موتور را بهبود دهند.
در مقابل، دیزل معمولی که با نام Standard #2 نیز شناخته می‌شود، چنین فرمولی ندارد و در واقع نسخه پایه و استاندارد گازوئیل به شمار می‌رود.
البته با وجود این تفاوت‌ها، فرمول دقیق دیزل پلاس بسته به شرکت عرضه‌کننده متفاوت است. هر شرکت نفتی یا سوخت‌رسان از ترکیب اختصاصی خود استفاده می‌کند و میزان و نوع افزودنی‌ها ممکن است از برندی به برند دیگر فرق داشته باشد. در واقع هیچ استاندارد جهانی مشخصی برای اینکه چه چیزی دقیقاً «دیزل پلاس» یا «دیزل پریمیوم» محسوب می‌شود، وجود ندارد. تنها نکته قطعی این است که دیزل معمولی معمولاً فاقد افزودنی‌هایی است که آن را به دیزل پلاس تبدیل می‌کنند.
واقعیت‌هایی درباره الزامات سوخت دیزل
شما می‌توانید در خودروی دیزلی خود از دیزل پلاس استفاده کنید، اما الزاماً نیازی به این کار ندارید. دلیلش این است که «آژانس حفاظت از محیط زیست آمریکا» (EPA) مقرر کرده که تمام خودروهای دیزلی جاده‌ای باید از سوخت «دیزل با گوگرد بسیار پایین» یا ULSD استفاده کنند.
ULSD استاندارد اصلی سوخت دیزل محسوب می‌شود و EPA هیچ تعریف یا الزام مشخصی برای استفاده از دیزل‌های پریمیوم، پلاس یا دارای افزودنی ویژه در خودروها ارائه نکرده است. به همین دلیل، اینکه استفاده از دیزل پلاس ضروری یا مفید است، همچنان موضوعی بحث‌برانگیز به شمار می‌رود.
در نهایت، موضوع به مزایای احتمالی دیزل پلاس برمی‌گردد؛ مزایایی که بسیاری از رانندگان به آن اشاره می‌کنند. دیزل پلاس قرار نیست ساختار سیستم سوخت‌رسانی یا نحوه عملکرد آن را تغییر دهد، بلکه بیشتر به‌عنوان راهی برای مراقبت بلندمدت از موتور در نظر گرفته می‌شود. همچنین ممکن است به کاهش فرسودگی و مشکلات ناشی از استهلاک در طول زمان کمک کند.
به همین دلیل، دیزل پلاس را می‌توان نوعی ارتقای اختیاری دانست؛ سوختی که شاید در بلندمدت مزایایی داشته باشد، اما استفاده از آن از نظر فنی الزامی نیست.
با این حال، دیزل پلاس معمولاً گران‌تر از دیزل استاندارد است و همین موضوع می‌تواند روی تصمیم شما هنگام سوخت‌گیری تأثیر بگذارد. در واقع، از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون، قیمت گازوئیل در آمریکا تقریباً در هر سال بالاتر از قیمت بنزین بوده است. این موضوع به دلایل مختلفی از جمله تقاضای بالای جهانی برای سوخت دیزل، هزینه‌های بیشتر تولید سوخت ULSD در آمریکا و همچنین مالیات‌های بالاتر اعمال‌شده بر سوخت دیزل مربوط می‌شود.
به همین علت، گازوئیل همچنان یکی از گران‌ترین گزینه‌های سوختی در بسیاری از بازارهای جهانی محسوب می‌شود.
