اگرچه گوشی‌های پرچم‌دار جدید سامسونگ، مانند Galaxy S26 Ultra و Galaxy Z Fold 8 Ultra، تا ۱ ترابایت حافظه داخلی دارند، اما همیشه این‌طور نبوده است. اولین گوشی اندرویدی سامسونگ در آوریل ۲۰۰۹ میلادی معرفی شد و به‌سادگی Samsung Galaxy (I7500) نام داشت. این گوشی فقط ۸ گیگابایت حافظه داخلی داشت.
البته مانند هر گوشی اندرویدی دیگری، بخشی از این حافظه به سیستم‌عامل اختصاص پیدا می‌کرد. سیستم‌عامل این گوشی اندروید ۱.۵ بود. اگرچه مشخص نیست سیستم‌عامل دقیقاً چه مقدار از حافظه گوشی گلکسی را اشغال می‌کرد، برخی تخمین‌ها نشان می‌دهند که حدود ۷٫۶ گیگابایت از حافظه برای استفاده کاربران در دسترس بوده است. این تمام فضایی بود که کاربران برای نصب برنامه‌ها و بازی‌ها در اختیار داشتند.
امروزه همین مقدار حافظه حتی برای نصب یک بازی محبوب و جدید هم کافی نیست. برای مثال، بازی Genshin Impact بیش از ۳۱ گیگابایت فضا نیاز دارد و بازی Fortnite نیز دست‌کم به ۴۰ گیگابایت فضای خالی احتیاج دارد. البته باید توجه داشت که برنامه‌ها و بازی‌های آن زمان به بزرگی و حجم بالای برنامه‌ها و بازی‌های امروزی نبودند.
این گوشی به‌جز حافظه محدود، از جنبه‌های دیگری هم با گوشی‌های امروزی تفاوت داشت. برای مثال، دکمه‌های فیزیکی برای جابه‌جایی در منوها و همچنین پاسخ دادن و پایان دادن به تماس‌ها داشت. حاشیه‌های ضخیم اطراف نمایشگر، باتری قابل تعویض، جک هدفون و درگاه micro-USB دارای درپوش نیز از دیگر ویژگی‌های آن بودند؛ امکاناتی که امروزه بیشتر به گذشته تعلق دارند. با این حال، مهم‌ترین نکته این بود که سامسونگ گلکسی راهی برای افزایش فضای ذخیره‌سازی در اختیار کاربران قرار می‌داد.
اولین گوشی سامسونگ گلکسی به درگاه کارت حافظه microSD مجهز بود
گوشی سامسونگ گلکسی مانند بسیاری از گوشی‌های اندرویدی قدیمی، درگاه کارت حافظه microSD داشت. برای دسترسی به این درگاه کافی بود قاب پشتی گوشی را باز کنید. این گوشی از کارت‌های حافظه‌ای با ظرفیت حداکثر ۳۲ گیگابایت پشتیبانی می‌کرد.
این حافظه جانبی بسیار کاربردی بود؛ زیرا در آن زمان، پخش آنلاین موسیقی و فیلم هنوز به اندازه امروز رایج نشده بود. به همین دلیل، کاربران برای ذخیره موسیقی و فیلم روی خود گوشی به فضای بیشتری نیاز داشتند. کارت حافظه microSD همچنین امکان ذخیره عکس‌های گرفته‌شده با دوربین گوشی را فراهم می‌کرد.
متأسفانه کاربران نمی‌توانستند از این کارت حافظه برای نصب برنامه‌ها و بازی‌ها یا حتی ذخیره فایل‌های بازی استفاده کنند. نسخه‌های اندروید پیش از اندروید ۲.۲ با نام Froyo از این قابلیت پشتیبانی نمی‌کردند و گوشی Samsung Galaxy نیز هرگز به‌صورت رسمی به‌روزرسانی اندروید ۲.۲ را دریافت نکرد.
با وجود تمام این محدودیت‌ها، گوشی سامسونگ گلکسی از نظر فضای ذخیره‌سازی وضعیت بهتری نسبت به رقبای خود داشت. در زمان عرضه این گوشی، شرکت HTC تنها سازنده دیگری بود که گوشی‌های اندرویدی تولید می‌کرد. مدل‌های اندرویدی این شرکت فقط ۵۱۲ مگابایت حافظه داخلی داشتند. همان‌طور که می‌توان حدس زد، بخش بزرگی از این فضا با فایل‌های سیستم‌عامل اشغال می‌شد و فضای بسیار کمی برای نصب برنامه‌ها، بازی‌ها و ذخیره فایل‌های دیگر باقی می‌ماند. البته خوشبختانه گوشی‌های HTC نیز مانند سامسونگ گلکسی به درگاه کارت حافظه microSD مجهز بودند.
سامسونگ در مدل اقتصادی Galaxy Spica که پس از نخستین گوشی گلکسی عرضه شد، به‌اندازه مدل قبلی سخاوتمند نبود؛ این گوشی فقط ۱۸۰ مگابایت حافظه داخلی داشت. با این حال، سامسونگ به افزایش حافظه داخلی در گوشی‌های پرچم‌دار خود ادامه داد. این روند با معرفی Galaxy S آغاز شد؛ گوشی‌ای که با حداکثر ۱۶ گیگابایت حافظه داخلی و درگاه کارت حافظه microSD عرضه شد.
